บันทึกส่วนหมี : ทฤษฎีหมีๆของพื้นที่ส่วนบุคคล

0
576

ที่บางที่ . . .
ต่อให้อยากเข้าไปมากแค่ไหน
แต่ถ้าเป็นเขตที่เขาหวงห้ามไว้
ก็อย่าข้ามไปเลยเนอะ 🙂
————————–
เคยได้ยินเรื่องทฤษฎีวงกลมสองวงมั้ย วงกลมสองวงที่ทับกันจนเกิดพื้นที่ทับซ้อนขนาดหนึ่งอยู่ตรงกลาง ขนาบข้างด้วยพื้นที่เดิมของแต่ละวง สัญลักษณ์เล็กๆที่ตีความได้หลายอย่าง แต่สำหรับฉัน มันคือวงกลมสองวงที่สอนให้รู้จักกับ “หลักการมีพื้นที่ในความสัมพันธ์”

นึกถึงตอนเดินเตร็ดเตร่ถ่ายรูปไปตามย่านคลองสาน ฉันกับเพื่อนเดินลัดเลาะไร้จุดหมายเลียบแม่น้ำเจ้าพระยา ผ่านท่าเรือเล็กๆที่ผู้คนใช้โดยสารข้ามฝากไปมา เราทั้งสองคนตัดสินใจหยุดเท้าลงที่ท่าเรือสุดท้ายปลายทาง ส่องสายตาหามุมถ่ายภาพไปเรื่อยก็เจอกับเชือกสีส้มเส้นใหญ่ที่ใช้กั้นผู้คนไม่ให้เดินออกไปที่โป๊ะ ด้วยความคึกคะนองหรือยังไงก็ไม่รู้ ฉันชวนเพื่อนมุดลอดเชือกออกไปด้วยกัน โชคดีที่เพื่อนยังพอมีสติเลยห้ามไว้ก่อน ฉันจำประโยคบอกห้ามนั่นไม่ได้แต่จำความรู้สึกตอนโดนห้ามได้ดี ฉันมองเชือกเส้นนั้นก่อนถ่ายภาพนี้เก็บเอาไว้ เตือนใจตัวเองว่า “ที่บางที่ ถ้าเขาห้าม ก็อย่าข้ามไปเลย”

มันก็คงเหมือนกันกับทฤษฎีวงกลมสองวงข้างบนนั่นล่ะ พื้นที่สามส่วนที่อยู่ข้างกัน

มีพื้นที่ของเธอ

มีพื้นที่ของฉัน

มีพื้นที่ของเรา

พื้นที่ของเธอ ที่เป็นโลกของเธอ มีความรู้สึก ความชอบ ความทรงจำ หรืออะไรก็ตามที่มีแต่เธอที่รู้

พื้นที่ของฉัน มีเรื่องราวมากมายเต็มไปด้วยความคิด ความฝัน โลกที่ทำให้ฉันรู้สึกเป็นอิสระ

พื้นที่ของเรา เป็นโลกใบย่อมๆที่อัดแน่นไปด้วยทุกเรื่องราวของความสัมพันธ์ โลกที่ก่อตัวขึ้นระหว่างบุคคลในชีวิตของเรา กับเพื่อน กับครอบครัว กับคนที่รัก

มันคงมีบางครั้งที่เราเผลอก้าวเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวและล่วงล้ำก้าวก่ายสิทธิของกันและกัน ทั้งที่ตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ อาจเป็นแค่เรื่องขำๆอำเล่นๆ แต่บางทีมันก็สร้างรอยร้าวใหญ่เสียจนมองยังไงก็เห็นได้ชัด นั่นคงเป็นเรื่องของขีดความหวงแหนพื้นที่ส่วนตัวที่ไม่เท่ากัน บางคนไม่คิดอะไร แต่บางคนเขาหวงไว้เป็นเฉพาะตัว

มันสำคัญนะ ช่องว่างเล็กๆในทุกความสัมพันธ์นี้ เหมือนช่วงเวลาสงบสุขบนเตียงนอนอุ่นนุ่มนั่นแหละ ใครจะชอบให้ใครมากระชากจากที่นอนกันล่ะ เว้นว่างเอาไว้สักหน่อย ให้พอมีพื้นที่ของเธอ ให้พอมีโลกเพ้อๆของฉันแล้วค่อยมาเจอกันในเวลาของเราก็ไม่สาย

ย้อนกลับไปที่เชือกสีส้มเส้นใหญ่ที่ถัดไปคือพื้นที่หวงห้าม นึกขอบคุณเพื่อนที่ห้ามไว้ นึกขอบคุณตัวเองที่ไม่ดันทุรังข้ามไป วันนี้ฉันได้เข้าใจแล้ว และหากเธอที่อ่านอยู่นี้เป็นคนนึงที่เคยหรือพยายามเข้าไปในพื้นที่ของใคร ดูดีๆก่อนว่าเขาอนุญาตหรือไม่ ถ้าพอมีสัญญาณบางอย่างที่บ่งบอกว่าเขาไม่ให้เข้าไป ก็อย่าข้ามไปเลยจะดีกว่าเนอะ 🙂

Comments

comments

SHARE
Previous article‘จมปลัก’อาการแทรกซ้อนของ’โรคไหล’ในมือถือ
Next articleกว่าจะเป็นนางฟ้า-เมย์ รัชนก
จ้าวหมี :) หรือนัท เจ้าของบันทึกส่วนหมีที่แอบเขียนไว้อ่านเองในไดอารี่และแอบมาเพ้อเป็นบางทีบนสเตตัสเฟสบุ๊ค วันนี้จ้าวหมีพร้อมแล้วที่จะนำเอาเรื่องเล่าจากมุมมองเล็กๆของเธอมาแบ่งปันให้ทุกท่านได้อ่านกันให้อุ่นๆ ละมุนๆเหมือนโดนหมีกอด :)