เสียงเรียกของนักสู้

0
364

ค่ำคืนอันยาวนาน ราวกับดวงจันทร์ ดวงดาว ที่ไม่หลับไม่นอน
ห้องสี่เหลี่ยม เปิดแอร์เย็นฉ่ำ บางที ก็เย็นเกินไปจนคิดว่าเพนกวิ้นอาจจะอาศัยอยู่ได้
กระดาษกองใหญ่ ยังคงกองอยู่ที่เดิม เพิ่มเติมคือ รอยปากกาไฮไลท์ ที่ขีดซะ เกือบจะทุกบรรทัด

นี่สินะ รสชาติชีวิตของเด็กปี4กับอภิมหาสารนิพนธ์ ที่เป็นเหมือนด่านบอส
ที่ต้องผ่านไปให้ได้ เพื่อจะได้ไปใส่ชุดครุย ในวันที่เป็นเจ้าหญิง

สมองอันอ่อนล้า จากการอดหลับอดนอน (ที่จริงก็นอนค่ะ นอนกลางวันทำงานกลางคืน)
คอมพิวเตอร์เปิดอ้า โปรแกรมที่ค้างคา มีทั้งเสียงดนตรี และไฟล์ซีรี่ส์
ที่เราใช้ปลอบใจว่า เอาไว้ดูเวลาสมองต้องการพักผ่อน

อาหารกระป๋อง มาม่าต้มยำใส่ไข่ ใส่ผัก ในหม้อหุงข้าวหมดไปแล้ว
น้ำร้อน ที่เตรียมจะชงกาแฟ เดือดพอ จะละลายคาเฟอีนเข้าสู่ร่างกาย

ฉันใช้วงจรชีวิตแบบนี้มานานแรมเดือน เป็นช่วงที่ทรหดมากที่สุดช่วงหนึ่งของชีวิตก็ว่าได้
การเรียบเรียงความรู้ที่เพิ่งเสพย์ ถ่ายทอดมาเป็นอักษร ทางปลายนิ้ว ต้องใช้สมาธิอย่างมหาศาล ประมวลรวมกัน เพื่อเป็นองค์ความรู้ใหม่ โดยอ้างอิงแหล่งที่มาอย่างถูกต้อง และประกอบร่างกับทฤษฎีที่น่าเชื่อถือ

ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ใจจริงๆอยากจะออกไปยืนดูดบุหรี่ริมระเบียง แบบพวกฮิปสเตอร์เขาทำกันบ้าง
แต่ความเครียด มันอยู่ที่สมอง ไม่ได้อยู่ที่ปอด ฉันเลยคิดไม่ออก ว่าจะทำลายปอดเล่น ไปทำไม
เลยพับเก็บความคิดนี้ไว้ แล้วหันมา เป่าลมทางปากแทน

ทุกวัน ฉันจะขีดเส้นตายไว้ตอน ตี5 เสมอ เหมือนนกน้อยตอนเช้า กับฉัน เราต้องแปะมือกันทำมาหากิน
แต่ทุกวันทันทีที่หัวถึงหมอน ดันมีเสียงรบกวนที่น่ารำคานเสียงหนึ่ง ประกาศซ้ำๆ จนอดหงุดหงิดไม่ได้

“กับข้าวไหมครับ กับข้าว”

“กับข้าวไหมครับ กับข้าว”

โอ๊ยยยยยยยยยยยยย! ใครจะมาซื้อกับข้าวตอนตี5วะ ไปไกลๆ คนจะนอน!
(เสียงความหงุดหงิดในหัว ร้องเสียงดัง)

ปิดประตูก็แล้ว ปิดหน้าต่างก็แล้ว อุดหูก็แล้ว
เสียงรถกับข้าวยัง ชอนไชทะลุโสตประสาท เข้ามาจนได้

ฉันทนไม่ไหว เหวี่ยงผ้าห่มออกไป กะว่า ถ้าไม่หยุด จะตะโกนไปจากชั้น15 ว่า กรูจะนอนน!!!
เปิดประตูดังปัง ! ออกไปนอกริมระเบียง…

ท้องฟ้าสีส้มๆรำไรค่อยๆไล่สีดำออกไป
เสีงนกกระจิ๊บ กระจั๊บ ร้องอย่างเริงร่า กับเช้าวันใหม่
ทุ่งนากว้างๆ หลังหอพัก มีหมอกปกคลุมเบาๆ

มองลงไปข้างล่าง บนถนนลูกรัง พบรถคู่ปรับ ยังคงพูดคำนั้น
รอบรถคันที่ฉันคิดว่า ไม่มีใครแหกขี้ตาตื่นมาซื้อ ห้อมล้อมไปด้วย เหล่า “คนขยัน” ทั้งแม่บ้าน พี่ยาม คุณลุงกรรมกร เด็กประถมประแป้งเจี๊ยวจ๊าว กำลัง ชั่งกิโล ซื้อของ และหยิบสอย ถุงพลาสติก ที่ห้อยต่องแต่ง ราวกับ เป็น build-in decoration ที่ติดมากับรถ

ภาพที่เห็น มันบอกอะไรบางอย่าง…
เสียง ที่ดังขึ้นมารบกวนฉันก่อนนอนทุกวัน
มันเป็นเสียง ของนักสู้ ที่เริ่มต้นวันใหม่ ต่างหาก
เพียงแค่ฉัน ใช้เวลา ที่ควรทำ ผิดกับพฤติกรรมบางอย่าง และผิดประเภท

ตี5 ควรจะเป็นเวลา ที่เราตื่นมา พร้อมกับความสดชื่น สมองโล่งๆ ที่จะเรียบเรียงความคิดให้โลดแล่น
ไม่ใช่เพียงเวลานอน ของนักศึกษาขี้เกียจ ตื่นเที่ยงอย่างฉัน

ฉันหลับตา ฟังเสียงนกอย่างมีความหวัง
สายลม ปะทะหมอก ที่ระริ้วสัมผัสกับใบหน้าเบาๆ
เสียง “กับข้าว” ราวกับ เครื่องเตือนสติ ที่เปลี่ยนชีวิตฉัน

แก้วกาแฟ หอมกรุ่น ควันบางๆอยู่ในมือ
ชีวิต เหมือนเพิ่งได้ เกิดใหม่ ในอีกวัน…

Comments

comments

SHARE
Previous articleเด็กชาย เลโอ
Next articleจุดเริ่มต้นของความรัก
ขอเป็นแค่มุมเล็กๆมุมหนึ่งที่เชื่อมั่น ในคนทำความดี หลังจากออกเดินทางทำจิตอาสามากว่า10ปี วันนี้จึงแวะเก็บกำลังใจ รายทาง มาฝากไว้ ใน "กระป๋องแป้ง"