แท็กซี่สีชมพู

0
351

ขึ้นชื่อว่าแดดเมืองไทยในเดือนเมษา
เราคงนึกถึงประโยคเด็ดที่ว่า
“ร้อน จนต้องร้องขอชีวิต” กันได้ดี

ในช่วงหน้าร้อน เราจึงพากันไปหาที่พึ่งพิง
ในห้างสรรพสินค้า เพื่อปลอบประโลมจิตใจ
ดั่ง “โอเอซิส ในแหล่งทะเลทราย”

สายวันนี้ก็เช่นกัน
หลังจากเพิ่งกลับมา
จากทริป ที่คนส่วนใหญ่ในดินแดนที่รับประทาน”กะหรี่นิยม”อันอุดม ไปด้วยเครื่องเทศ
และมังสวิรัติอย่างเนปาล

ทันทีที่เท้าเหยียบลงผืนแผ่นดินแม่ ฉันแทบจะพุ่งตัว
ทะยานไปสู่อ้อมกอด บุฟเฟ่ต์ ตามประสา carnival ทั่วไป

ฉันโทรเรียก “แท๊กซี่ สีชมพู”
ระหว่างการเดินทาง มีการผสมปนเปกัน
ระหว่างเสียงเม๊าท์มอยหอยกาบ ของฉันกับเพื่อน
และเพลงหมอลำคลอเบาๆ ตลอดเส้นทาง

ถนนโล่ง ราบรื่น เหมาะสมกับเป็นขาเข้าในกรุงเทพ
ช่วงเทศกาล พี่โชว์เฟอร์ ขับได้นุ่มนวล ใจเย็นจนกระทั่งถึงจุดหมาย
ในมือกำลังนับเงินทอน แขนอีกข้างคว้าเป้ และก้าวออกจากรถ เฮ่ย วันนี้มันวันที่12 แล้วนี่นา

“พี่คะ สวัสดีปีใหม่ไทยจ้ะ”

ภายใต้หน้าหนวดที่เข้มขรึม มีแววตาเป็นประกาย
ต้องมองมาอย่างอ่อนโยน พร้อมปากที่อยู่ใต้หนวดอันหนานุ่ม ค่อยๆแย้มออกมาจนเห็นไรฟัน

“ขับรถดีๆปลอดภัยตลอดเส้นทางนะพี่นะ ขอบคุณมากค่ะ”

…..

“ขอบคุณคร้าบบบบ”

ประตูปิดลง ต่างคนต่างแยกย้าย เดินทางกันต่อไป

บางที การรวบรวมความกล้า ที่จะกล่าวอะไรง่ายๆ
มันอาจจะทำให้ วันทั้งวันของเรา หรือ คนแปลกหน้าสักคน มีความสุขก็ได้

ชอบคำในเฟสบุ๊ค บางเพจ ที่บอกว่า

“คนที่ทำงานในวันหยุด

คือคนที่ทำให้

วันหยุดมันมีความหมาย”

 

สวัสดีปีใหม่ไทยค่ะ

Comments

comments